2011-06-17 15:57:17
Swan
Katalog osób do nich uprawnionych określa tzw. ustawa zdrowotna. W opinii Ministerstwa Zdrowia jej przepisy niedwuznacznie wskazują, że osoby posiadające obywatelstwo polskie i miejsce zamieszkania na terytorium RP, które nie ukończyły jeszcze 18 lat, bez względu na ubezpieczenie mają prawo do wykorzystywania nieodpłatnego leczenia. Określenie podstawy prawnej uprawnień tych osób poprzez świadczeniodawców jest konieczne, ażeby w sytuacji braku ubezpieczenia koszt udzielnych im świadczeń pokrył budżet państwa. Jednakże obciążanie młodych osób lub ich przedstawicieli ustawowych kosztami usług medycznych w zakresie świadczeń gwarantowanych wykonywanych na bazie umowy z NFZ (zarówno w sytuacji nieprzedstawienia dowodu ubezpieczenia, jak i faktycznego jego braku) jest bezprawne i niedopuszczalne. W dyskusji na temat kształtu systemu ubezpieczeń zdrowotnych zbyt prędko przechodzi się do pytania-klucza: „Skąd wziąć pieniądze na działanie systemu ubezpieczeń zdrowotnych i dlaczego trzeba zwiększyć składkę zdrowotną?”. Co ażeby się stało, gdyby zatrzymać się na chwilę i dłużej zastanowić nad tym czego właściwie obywatele oczekują, czy system ma możliwość być skuteczny, jak to można mierzyć i dopiero wówczas - jak to można osiągnąć za poradą systemu publicznego i systemu prywatnego. Ochrona ubezpieczeniowa zauważając na znaczenie zdrowia powinna dotyczyć wszystkich obywateli. Natomiast jej zasięg w sytuacji ubezpieczenia na wypadek choroby różni się w ogromnym stopniu w sytuacji rozwiązań publicznych i spersonalizowanych. W rozwiązaniach publicznych (tworzonych z inicjatywy państwa) priorytetem jest powszechny dostęp do takiej ochrony. W zasadzie niełatwo tutaj mówić o wyłączeniu jakiejkolwiek grupy społecznej lub zawodowej. Selektywne stosowanie ubezpieczeń, na przykład. według cenzusu majątkowego, można stosować w sytuacji zapewnienia innego sposobu finansowania, choćby powoduje to kwestie społeczne powiązane z równością obywateli, sposobnością stygmatyzacji oraz dodatkowo sytuacje, w których lepsza opieka ma możliwość być oferowana tym którzy więcej płacą. Natomiast bezwzględne stosowanie zasady powszechności powoduje wiele problemów związanych z wymogiem opłacania składek takich jak uwarunkowanie wysokości składek, ochrona ubezpieczeniowa w sytuacji nieopłacenia składki i tym podobne. Powszechność w systemie prywatnym jest trudna do osiągnięcia, gdy ubezpieczenia nie są obowiązkowe. Wówczas ze względu na przeważającą fakultatywność i komplementarność ubezpieczeń własnych, kryterium powszechności nie będzie najistotniejszym elementem oceny. Zasięg ochrony ubezpieczeniowej jako kryterium oceny skuteczności ubezpieczenia na wypadek choroby będzie miał więc pierwszorzędne znaczenie dla rozwiązań publicznych, mniejsze zaś w sytuacji ubezpieczeń własnych. Zasięg ubezpieczenia prywatnego jest podporządkowany kryterium funkcjonalności , a dodatkowo możliwości i zasadności stosowania zasady kompensaty straty , a dodatkowo miarkowania świadczenia. Powinno się natomiast zauważyć, że rozwiązania prywatne są coraz w większości brane pod uwagę przez państwo przy tworzeniu systemu publicznego, dlatego kryterium to ma coraz większe znaczenie. Ocena kompensaty straty wymaga określenia realnie poniesionej straty lub cen świadczenia. Może być to utrudnione zauważając na istnienie różnorakich możliwości przeprowadzenia leczenia. Decyzja dotycząca wyboru metody jest w pewnych sytuacjach podejmowana pod presją czasu i wymaga wysokospecjalistycznej wiedzy. Finalny koszt leczenia jest dość bardzo często znany dopiero po powrocie do zdrowia i może być zależny od instytucji podejmującej się leczenia. To wszystko w połączeniu z ewentualnym hazardem moralnym (pokusą nadużycia) , a ponadto lawinowo narastającymi kosztami leczenia w związku z rozwojem technologii medycznych powoduje, że wręcz w systemach publicznych istnieją ograniczenia reglamentujące dostępność do świadczeń. Reglamentacje i ograniczenie świadczeń sumą ubezpieczenia są naturalnym sposobem określania ochrony ubezpieczeniowej w rozwiązaniach indywidualnych.